Για την εκτός σχεδίου δόμηση σε περιοχές Natura 2000

Πρέβεζα 24-1-2011

Αρ. Πρωτ.: 2

Προς:

-        Μέλη Π.Ε.Π.

-        Τύπος

-        Τοπικοί Φορείς

 

Η εκμετάλλευση της ελληνικής υπαίθρου (γεωργική γη, δασικές εκτάσεις κλπ) διαχρονικά αποτέλεσε πεδίο κερδοσκοπίας. Το φαινόμενο που δυστυχώς για την ώρα δεν φαίνεται να αναχαιτίζεται, οφείλεται εν μέρει στη δυνατότητα της εκτός σχεδίου, διάσπαρτης δόμησης.

Είναι αλήθεια, πως διατυπώνονται αξιοπρόσεκτα επιχειρήματα, τόσο υπέρ, όσο και κατά της κατάργησης (μετά τα τετελεσμένα δεκαετιών), της εκτός σχεδίου δόμησης.

Άποψη της Περιβαλλοντικής Εταιρείας Πρέβεζας, είναι ότι η εκτός σχεδίου δόμηση αποτελεί μάστιγα για τα οικοσυστήματα, το τοπίο, αλλά και τον παραγωγικό ιστό της χώρας, κυρίως τον πρωτογενή τομέα, όχι από μόνη της, αλλά με τα συν αυτής:

1.   Την ανεπάρκεια του χωροταξικού σχεδιασμού και τις μεγάλες καθυστερήσεις.

2.   Την έλλειψη ασφαλέστερης και πληρέστερης νομοθετικής θωράκισης των εθνικών πάρκων και άλλων προστατευόμενων περιοχών.

3.   Την ανυπαρξία καθολικού, αυτόνομου συστήματος περιβαλλοντικών επιθεωρήσεων και μετά την αδειοδότηση οικιών, επιχειρήσεων, έργων κλπ.

4.   Πράξεις ή παραλείψεις του περιβαλλοντικού διοικητικού μηχανισμού.

Για την εκτός σχεδίου δόμηση σε περιοχές Natura 2000, η θέση του φορέα μας είναι ξεκάθαρη. Θα πρέπει να καταργηθεί και εναπόκειται στην πολιτεία να βρει το πώς θα αντισταθμιστεί, εφόσον υφίσταται, η υποτιθέμενη ζημία των ιδιοκτητών γης. Κάποιοι θα μιλούν για καταστροφή, αφού ως κοινωνία δεν αντιλαμβανόμαστε καμία άλλη αξία της γης, πέρα από τη δυνατότητα οικοδόμησης. Εδώ μάλλον καθίστανται ορατά συμφέροντα και οι προστάτες τους. Όμως κανείς δεν πιάστηκε στον ύπνο! (εύκολο είναι;) Είτε στα τέσσερα, είτε δέκα στρέμματα ορίζεται η αρτιότητα, τίποτε δεν αλλάζει το γεγονός ότι:

α) Πρόκειται για προστατευόμενες περιοχές, πράγμα γνωστό εδώ και χρόνια στους πάντες!

β) Είναι κυρίως γεωργική γη (σε δασικές εκτάσεις είναι πιο δύσκολη μια επένδυση), η οποία επίσης υποτίθεται ότι προστατεύεται. Γνωστό κι αυτό, τουλάχιστον στη διοίκηση!

Μια σειρά ερωτημάτων, κυρίως προς όσους σπεύδουν να υποστηρίξουν τα οφέλη από την κατάτμηση της επικράτειας σε οικόπεδα τεσσάρων στρεμμάτων και την οικοδόμηση, προκύπτουν άμεσα:

  • Η προστατευόμενη πιθανώς πανίδα και χλωρίδα του προς οικοδόμηση «οικοπέδου», ποια τύχη αναμένεται να έχει; Μήπως λ.χ. η διαχείριση της αυτοφυούς χλωρίδας σε περιοχές Natura 2000 υπόκειται σε περιορισμούς;
  • Ποια θα είναι η διαχείριση των παραγόμενων λυμάτων του «εξοχικού»; Προφανώς δεν υπάρχει κατάλληλο δίκτυο. Ποιοι θα πρέπει να κάνουν τα στραβά μάτια; Βέβαια «λύσεις υπάρχουν» και μάλιστα νομιμοφανείς. Επιθεωρήσεις και έλεγχοι μετά την έκδοση της άδειας υπάρχουν;
  • Θα υπάρχει ευχερής οδική πρόσβαση στο «οικόπεδο»; Άλλα δίκτυα κοινής ωφέλειας υπάρχουν ή θα απαιτηθεί να δημιουργηθούν; Θα υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα; Ύδρευση; Μπορεί να γίνει νόμιμα μια υδρευτική ή αρδευτική (για το γκαζόν και ίσως την …πισίνα!) γεώτρηση; Τι γίνεται με την πυροπροστασία; Είναι δυσάρεστο να θυμάται κανείς την τύχη εξοχικών σε καμένες περιοχές. Τι γίνεται με την αστυνόμευση; Με την αποκομιδή των σκουπιδιών; Μήπως είναι κανείς έτοιμος να επενδύσει έχοντας μία τουλάχιστον από τις παραπάνω ελλείψεις; Προφανώς όχι. Συνεπώς κάτι άλλο θα συμβεί. Ίσως ένα καθεστώς «προσωρινής μόνο», διευκόλυνσης των επενδυτών και ανοχής της παρανομίας. Ταυτόχρονα μπορεί να υπάρχει μια συνεχής πίεση προς τις αρχές για δρόμους, δίκτυα κλπ, τα οποία αν γίνουν θα τροφοδοτήσουν περισσότερο την οικοδόμηση. Θα δούμε μια βαθμιαία εξέλιξη της περιοχής η οποία θα απολέσει τα χαρακτηριστικά της. Έτσι ο στόχος της προστασίας της φύσης δεν επιτυγχάνεται. Η σχετική νομοθεσία παραμένει στα χαρτιά!
  • Στηριζόμενος στα παραπάνω, ένας νομικός, πόσους νόμους και κανονιστικές πράξεις που δυνητικά παραβιάζονται μπορεί να απαριθμήσει, προκειμένου ο νεοέλληνας να ασκήσει το «ιερό» δικαίωμα να χτίσει;
  • Τελικά είμαστε σε θέση να οραματιστούμε κάτι άλλο πέρα από τσιμέντο; Είμαστε ικανοί να έχουμε εισόδημα και θέσεις εργασίας λ.χ. από την επίβλεψη και φύλαξη των περιοχών αυτών, τη μελέτη, την έρευνα, την εκπαίδευση, τις εκδόσεις, τις ήπιες μορφές αναψυχής, τον πολιτισμό, τα τοπικά προϊόντα κλπ;  Είμαστε σε θέση να διαφυλάξουμε τον υφιστάμενο παραγωγικό ιστό (και θέσεις εργασίας λ.χ. των ψαράδων ή των αγροτών), σώζοντας την ελληνική φύση από τη μετάλλαξη;

 

Περιβαλλοντική Εταιρεία Πρέβεζας

 



ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΠ
Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

 

 
e-press